KONIEC Z HOLLYWOOD

Reżyseria: Woody Allen
Scenariusz: Woody Allen

Zdjęcia: Wedigo von Schultzendorff
Montaż: Alisa Lepselter
Scenografia: Santo Loquasto
Info: USA, 2002, komedia, 114 min.
Orginalny tytuł: Hollywood Ending

Obsada

Woody Allen : Val Waxman
Téa Leoni : Ellie Waxman
George Hamilton : Ed
Debra Messing : Lori
Mark Rydell : Al

Są filmy, których treść jest rewolucyjna, są takie, których forma jest kompletną innowacją wobec tła zwanego historią kina. Nowy film Allena był wydarzeniem, a pozostaje pobłażliwa i przyjazna kpina, w dziedzinie mrugnięć okiem do widza. Wspomnijmy "Sleep" Andego Warhola - może w istocie, sama akcja filmu nie jest porywająca, ani nie niepokoi nas dogłębnie. To co pozostaje interesujące, to czym jest dla nas kino; żart z widza i z siebie usprawiedliwia dzieło jako takie. Pomijam, rzecz jasna, frapującą ilość innych problemów stawianym przez ten, jak i inne tego rodzaju filmy. Lecz to, na co warto zwrócić uwagę, to właśnie na tę stronę nowego obrazu Allena, wydarzenia raczej, przekazu i kpiny. Film tedy trzeba rozważyć jako całość oraz jako zjawisko kulturalne.

Woody Allen nie jeździł do Cannes. Samolot, zmiana klimatu, niepasteryzowane mleko we Francji, nie wspominając o pełnym bakterii serze - nie będziemy tu zadawać sobie zbędnych pytań na temat tej nieobecności. A oto 15 maja 2002 widzimy, że Hollywood Ending otwiera ten najbardziej popularny z europejskich festiwali. Europa - a zwłaszcza Francuzi - odetchnęli z ulgą. Oczywiście, że ten gest nie znaczy nic innego, jak to, że Woody w końcu przyznaje wyższość kina europejskiego nad amerykańskim. Hollywood się kończy, a i najbardziej przywiązany do swojego kraju z tamtejszych reżyserów wreszcie wraca tam, gdzie miejsce ambitnego kina - do Europy. I to rzeczywiście krytycy i publiczność europejska gotowa jest głosić wielkość allenowskich komedii, krytycy nowojorscy są tym mniej zachwyceni.

Film opowiada historię reżysera Vala Waxmana (Woody Allen), który u szczytu kariery w latach osiemdziesiątych, znajduje się obecnie sam, a wszyscy wokół (w tym producenci) są przekonani, że nie jest już zdolny stworzyć jakiegokolwiek filmu. Ellie (Tea Leoni), jego żona, odeszła z młodym yuppie, swoim obecnym szefem, pozostając jednakże w przemyśle filmowym. I oto w koncernie, dla którego pracuje, pojawia się scenariusz w klimacie retro; decyduje się ona zdobyć zaufanie producentów dla idei, że jedyną osobą zdolną wyreżyserować tego rodzaju film, jest Val Waxman. Cudem przekonani panowie decydują się ustąpić pięknej Ellie. I oto Waxman zabiera się do pracy - niestety, stres (obowiązkowa wizyta u psychoanalityka wszystko wyjaśnia, nic nie rozwiązując) powoduje, że traci wzrok.

Czy można zrobić film wysoko-budżetowy nic nie widząc? Czy jest możliwe, by taki film się komuś podobał? I tu właśnie Woody Allen szykuje niespodziankę; odpowiedź na te dwa pytania jest żartem o wyjątkowej jakości. Podczas całego filmu uspokojona publiczność radośnie reaguje na kolejne żarciki nowojorskiego mistrza. W ten sposób Allen potwierdza to, co jest przewrotnym przekazem tego dzieła i czego dowiadujemy się w ostatniej scenie.

Jedyna rada, która można by było dać widzowi udającemu się na ten film, jest wyobrażenie sobie, że siedzi właśnie w sali kinowej festiwalu w Cannes z przekonaniami, o których mowa w pierwszym akapicie, właściwymi pewnym krytykom francuskim. Prztyczek w nos zadany im przez Allena jest tym celniejszy, że posiada on elementy autokrytyki wobec własnego dzieła - nikt nie pozostaje bez winy - więc i wszystkim wina może być wybaczona.

Postać reżysera, który nie może poradzić sobie takoż ze stratą talentu, jak i ze spadkiem admiracji ze strony widzów, to również błyskotliwy Al Pacino w S1M0NE. Również ten film nie pozostawia widza nieporuszonym - zdawać się może, że kino zadaje nam pytanie, po raz pierwszy w sposób tak mocny, jaka jest w nim rola widza i ileż to razy daje się on wodzić za nos.

az.bronstein
tekst pochodzi z serwisu film.heyo.pl

	reklama
|26|