 |  |
 | |
         | |
Black Sabbath . Uriah Heep - historia . Uriah Heep - dyskografia | |
| |
URIAH HEEP
She asked me name my foe then. I said the need within some men
I see you runnin' - don't know what you're runnin' from.
Riding on in the mist of morning
There I was on a July morning looking for love
Daddy, daddy, tell me if you can
Stranger than the sunrise,
Ciekawe strony:
|
Uriah Heep (czyt. "juraja hip") to postać z książki Karola Dickensa "David Copperfield". Nie wiedzieć czemu tę właśnie postać przyjęła za swojego patrona grupa założona w 1970r. w Londynie. Jak wielu im podobnych grali nowoczesną, ostrą (jak na owe czasy) muzykę rockową wpadającą nieraz w heavy-metal, choć nie brakowało też spokojniejszych ballad. Przejawiające się zapędy eksperymentatorskie sprawiły, że często dodawano im przymiotnik "progresywni".
W ciągu całej kariery przez zespół przewinęło się blisko 30 osób, ale wśród nich dwa nazwiska kojarzone są z najlepszym okresem grupy: David Byron i Ken Hensley. Ci dwaj wokaliści (Hensley był też multiintrumentalistą) wraz Mickiem Boxem i basistą Paulem Newtonem byli w pierwszym składzie grupy. Oczywiście zespół rockowy nie mógłby istnieć bez perkusisty, ci jednak nie zagrzewali długo stołeczka przy perkusji i zmieniali się niemal z płyty na płytę. Po 1977r. podmianom ulegali także gitarzyści i wokaliści, ale zespół nadal utrzymywał swoje charakterystyczne brzmienie.
Już pierwszy album z 1970r. przyniósł pierwsze wyobrażenie o wyrabiającym się stylu Uriah Heep, który na dobre wykrystalizował się na kilku następnych płytach. Panowie celowali w demoniczne klimaty, które nie były jednak aż tak mroczne, jak spotyka się w dziesiejszym rocku i metalu. Lepszym przymiotnikiem byłoby tu "mgliste" zważywszy, że miast śpiewać dudniącym grobowym głosem Byron i Hensley używali swoich tenorów często wchodząc w bardzo wysokie oktawy. Równie wystylizowane były gitarowe riffy i syntezatorowe melodie rodem z Hammonda czy Mooga, odbijające się echem lub lawirujące gdzieś na krawędziach zdrowego rozsądku. Najlepszym przykładem może być opus magnum zespołu: "July Morning", ponad dziesięciominutowa uczta dla miłośników klasyki rocka. "Lipcowy Poranek" ukazał się na albumie "Look at Yourself", który warto zauważyć również z powodu ciekawej okładki. Miała ona w swój środek wkomponowane lustro, by słuchacz mógł (zgodnie z tytułem płyty) spojrzeć na siebie. Jakby dla prowokacji obok lustra umieszczono dwoje oczu intensywnie wpatrujących się w oglądającego. Być może był to tylko chwyt reklamowy, ale posiada swoje symboliczne znaczenie dla tego, co robił zespół.
Okładki nie zawsze dokładnie odzwierciedlały muzykę zawartą na albumach. Czasami połączone z nią pokazywały jej dodatkowy aspekt niewidoczny przy poznaniu jedynie fonii, a czasami były osobnymi dziełami istniejącymi same w sobie. Mimo różnorodności zawsze pozostawały w charakterystycznej, z lekka baśniowej tonacji. Kulminacja owej baśniowości przypadła na albumy "Demons and Wizards" i "The Magician's Birthday". Wykreowany świat pełen "czarodziejów", "magów", "tęczowych demonów", "dam w czerni", "cyganek" przywodzi na myśl epokę polskiego romantyzmu, zwłaszcza że twórczość Uriah Heep koncentruje się na tematyce dwóch największych namiętności targających ludźmi: miłości i śmierci. Oczywiście miłość jest zazwyczaj tragiczna (na różne sposoby), a śmierć niepełna (tu i ówdzie pojawiają się jakieś zjawy, upiory, demony...). Same teksty piosenek raczej odwołują się do epoki zbliżonej do średniowiecza, jakby jednego ze światów fantasy. Nie są jednak oderwane od życia, bo nawiązują do tak uniwersalnych problemów jak wojna czy wspomniana nieszczęśliwa miłość. Często właśnie okładki nadają im ten drugi, współczesny wymiar, jak to jest w przypadku "Salisbury" czy "High and Mighty". Niemniej to głównie fantastyczno-średniowieczny styl podszyty psychodelią stanowił o pierwszym sukcesie Uriah Heep. Taki styl spotyka się zresztą w utworach innych grup z okresu lat 70-tych (np. Jethro Tull, Deep Purple, Led Zeppelin), także polskich (np. Budka Suflera).
Zmiana stylu nastąpiła z końcem lat 70-tych, gdy zespół poszedł w lekką rozsypkę i nie miał zbyt dobrych pomysłów na płytę, zwłaszcza że uprzedni liderzy całkiem odsunęli się na bok. Wydany w 1982r. album "Abominog" był przełomem w złej passie, niestety przynosząc niektóry fanom rozczarowanie. Muzyka utraciła swoją baśniowość ustępując nowej fali rocka, ale echa poprzedniego klimatu pojawiały się jeszcze tu i ówdzie. W tym stylu zespół tworzył także w latach 90-tych, wydając równolegle albumy koncertowe, z których jako znaczącą ciekawostkę można odnotować wydawnictwo "CAM B MOCKBIE / Live in Moscow" będące zapisem moskiewskiego koncertu w grudniu 1987r. Było też więcej koncertów "za żelazną kurtyną", Heep'si koncertowali także w Polsce, ale już 14 sierpnia 1992r., czyli po rozpadzie radzieckiego molocha. Koncert odbył się na Stadionie X-lecia w Warszawie. Na przełomie tysiącleci Uriah Heep wydali albumy koncertowe z gościnnym udziałem Iana Andersona (z Jethro Tull).
Uriah Heep nie bali się żadnej muzyki i używali różnych form, od krótkich nastrojowych ballad, czasem bluesa, przez rytmiczne i dynamiczne rockowe granie po symfoniczną orkiestrację, a nawet elementy jazzowego poszukiwania formy. Jako zespół złożony wyłącznie z mężczyzn nie bali się także śpiewać falsetem i wokalizować zawodząc nieraz bardziej niż ich gitary, co może dziś brzmieć wręcz głupio, ale dobrze oddaje ducha tej muzyki. A o klasie gitarzystów może świadczyć fakt, że równie dobrze radzili sobie z gitarami elektrycznymi, co akustycznymi, z obu rodzajów wyszarpując niebanalne melodie. Heep'si łączyli rock/metal z muzyką przypominającą chóralne śpiewy znane z muzyki klasycznej, co było licznie podchwycone i wyodrębniło się później w postaci rocka gotyckiego.
Uriah Heep nie stali się może tak znanymi legendami rocka jak Deep Purple, Led Zeppelin czy Pink Floyd (choć ci ostatni są jakby innej półki, mało kto im dorówna), ale wywarli piętno na tej muzyce w okresie jej młodości. Przecierali nowe ścieżki wśród takich gatunków jak rock gotycki czy psychodeliczny. Zostali klasykami tej muzyki, choć może ich forma nie dotarła do szerszego odbiorcy. Koncertują nadal, choć w zmienionym składzie i nadal cieszą uszy ich bardziej i mniej odwiecznych fanów. | ||||
 wstecz |  spis treści | do góry | dalej | ||
 | ||||
| ||||